در حادثه بهاری چشمانت
در سایه ارغوانی مژگانت
بگذار که جا بماند این روح غریب
در بین اشاره های بی پایانت.
با تو از مرزهای تنهایی گذشتم و به اوج سعادت رسیدم و عشق را در نگاهت
معنی کردم . ای بهترین آهنگ ! تنها به امید یگانگی با تو این راه بی راه را
ادامه می دهم.
آینده ات سبز !!!
شاگردی از استادش پرسيد:" عشق چست؟
استاد در جواب گفت:"به گندم زار برو و پر خوشه ترين شاخه را بياور
اما در هنگام عبور از گندم زار، به ياد داشته باش که نمی توانی به عقب برگردی
تا خوشه ای بچينی. شاگرد به گندم زار رفت و پس از مدتی طولانی برگشت
.استاد پرسيد: "چه آوردی؟" و شاگرد با حسرت جواب داد
:"
هيچ! هر چه جلو ميرفتم، خوشه های پر پشت تر ميديدم و به اميدپيدا کردن پرپشت ترين تا انتهای گندم زار رفتم
استاد گفت: "عشق يعنی همين
!"شاگرد پرسيد: "پس ازدواج چيست؟
"استاد به سخن آمد که:" به جنگل برو و بلندترين درخت را بياور
اما به ياد داشته باش که باز هم نمی توانی به عقب برگردی
شاگرد رفت و پس از مدت کوتاهی با درختی برگشت
استاد پرسيد که شاگرد را چه شد و او در جواب گفت: "به جنگل رفتم
و اولين درخت بلندی را که ديدم، انتخاب کردم. ترسيدم که اگر جلو بروم
باز هم دست خالی برگردم
.استاد باز گفت: "ازدواج هم يعنی همين
- نمی دونم این مطلب رو کی و کجا خوندم. ولی اینقدر قشنگ هست
که ارزش خوندنشو داشته باشه . به هر حال اگه نویسنده یا منبع
پیداشد کامنت بزاره تا بهش لینک بدم.
مثل همیشه سبز و بارانی باشید.
کنار آشنایی تو آشیانه می کنم
فضای آشیانه را پر از ترانه می کنم
کسی سوال می کند
به خاطر چه زنده ای؟
و من برای زندگی تو را بهانه می کنم.
- اگه خدا کمکی هم حال بده شارژ روحی میشم. اوضاع جوی از وقتی که
پست قبلی رو می نوشتم خیلی بهتره. راستی شعر بالا یه هدیه ست
از یه دوست خوب که شاید دوست نداشته باشه اسمش رو ببرم .به هر
ازش ممنونم خیلی زیاد.
هوایی که نا جوانمردانه سرد است. اتاقکی سرد و بی روح. یه فردایی که مثل دیروزهای
قبلی ست. روزهایی که زیادی تکراری شدند . یه ترانه که ازش افسردگی می باره.
گیر دادن به زمین و زمان بدون هیچ دلیلی. بی خوابی های شبانه. نگرانی ازاینکه
آخرش چی میشه. زیادی فکر کردن تا مرز جنون. یکی بگه من چه مرگمه !!!
" حوصله کن دل بی قرار من "
من از نهایت شب حرف می زنم
من از نهایت تاریکی
و از نهایت شب حرف می زنم.
اگر به خانه ی من آمدی برای من ای مهربان چراغ بیاور
و یک دریچه که از آن
به ازدحام کوچه ی خوشبخت بنگرم.
- واسه هدیه ای که امروز گرفتم و خیلی خوشحال شدم.
با اینکه اصلا موضوع مهمی نیست فقط اومدم که بگم امروز تولدمه. اون هم از نوع
بیست و سه سالگیش. تنها آرزو م هم تو این روز اینه که خدا که فکر می کنم این
روزها سرش خیلی شلوغه کره زمین رو از رو دور تند خارج کنه. چون که باورم نمیشه
که یه سال دیگه هم گذشت و یه سال بزرگتر شدم. همیشه از این میترسم که زیادی
بزرگتر شم.
مهربانا !
دل هایمان را چنان وسعت ده
که خانه همه بندگانت شود
و حقارت را از ما بران
تا برای مشتی برنج و قرصی نان
بر هم تیغ نکشیم
و دشنام نگوییم
وبرادرانمان را
دشمن نخوانیم
نگذار
خاطره دیروزهای پر از تو را
فراموش کنیم
و دل خوش داریم
به امروز پر از کینه
و شرمسار فردایمان باشیم
الهی !
بگذار
در چرخه ای که دوباره می چرخد
چرخ زندگی هامان
بچرخد
و هیچ جوانی
حسرتخواه زندگی دیگری نباشد
خدایا !
نگذار هیچ ایرانی ای
در این سال که می آید
جلای وطن کند
و هوش باستانی مان را
سوغات به سرزمین دیگران ببرد
خدایا !
در این روزها که می آید
نیت می کنیم
که عشق از این سوی خاکت
رخت بر نبندد
و سلامتی و شور
در خانه هر ایرانی
باشد
و شعر باشد
و ساز باشد
و عشق ...
آه عشق ...باشد.
الهی
سرزمین رهروان قرآن را
این آستان پر جلال شاه خراسان
قلمروی کوروش و داریوش
قرارگاه خداوندگار توس
خاک خیام و سعدی و حافظ را
در پناه خود حفظ کن
و بگذار ایران ایران بماند.
آمین
" امید رضایی"
